غلامرضا باقري

آيت الله شيخ غلامرضا باقري فرزند حاج ابوالقاسم در سال 1340 هـ .ق  در روستاي عالم پرور «حاجي آباد» از توابع شهرستان نجف آباد پا به عرصه وجود نهاد. در سن پنج سالگي پدر خود را از دست داد و تا سن 16 سالگي زير نظر مادر و برادر، دروس فارسي را خواند. از دوران نوجواني به تحصيل علوم ديني پرداخت و مقدمات را نزد حضرات آقايان: ابوالقاسم حججي، حيدر علي يوسفان نجف آبادي، سيد مرتضي علوي و محسن الهي لاهيجي آموخت.
در سال 1364 هـ .ق براي تکميل مراحل علمي به نجف اشرف مهاجرت نمود و سطوح عاليه را نزد حضرات آيات: محمد حسين اصغرخاني، عبدالحسين رشتي و سيد يحيي يزدي و فلسفه را نزد شيخ صدرا بادکوبه‌اي فرا گرفت. سپس به درس خارج فقه و اصول آيات عظام و مراجع بزرگ زير راه يافت، کاظم شيرازي، ابوالقاسم خويي، ميرزا هاشم آملي ، محمد علي کاظميني، سيد عبد الهادي شيرازي و سيد محسن حکيم. بعد از بهرگيري از خرمن پر بار بزرگان نجف اشرف به کمال علمي و اجتهاد رسيد. نامبرده در نجف اشرف از شاگردان ممتاز آيت الله خويي و بقيّه مراجع به شمار مي رفت و پيوسته به تدريس سطوح عاليه و خارج فقه و اصول اشتغال داشت. در سال 1391 هـ .ق  بعد از 28 سال اقامت در نجف اشرف، به ايران مي آيد و طبق فرموده‌ي خودشان به اينجانب، به دنبال اخراج هزاران نفر از علماء و مردم عراق به وسيله حزب بعث، ناچار مي شود به حوزه علميه‌ي قم برگردد و به تدريس و تحقيق بپر دازد. سپس به مشهد رضوي رفت و ساکن آنجا گرديد. فرزند ايشان به نام حسن باقري در جبهه هاي جنگ به شرف شهادت نائل گشت.

تأليفات او عبارت است از :

«نور الهدايه در امامت و ولايت» به طبع رسيده است، «تقريرات درس اصول آيت الله خويي»، «رساله اي در ارث زوجه» اين ها در نجف از بين رفته است، «رساله اي در اعتقادات» را به کسي داده است که به نام خودش چاپ کند. «فقه القرآن» و «داستان کاروان کربلا»که چاپ نشده است.